Gezond leven,  Het leven

Gewoon even eerlijk

Nieuwe mensen moet je leren kennen. Aangezien jullie mij natuurlijk ook nog niet kennen zal ik iets vertellen wat op dit moment bij mij weer enorm speelt…

In 2013 heb ik een gastric bypass ondergaan. Daar zijn nogal wat meningen over, en die moeten mensen lekker hebben. Daar kan ik nu overigens wel laconiek over zijn want ik weet waar ik het toentertijd voor heb gedaan. Èn de prijs die het gekost heeft. Niets komt zonder prijs.

Een gastric bypass is een operatie waarbij de maag wordt verkleind èn het spijsverteringskanaal wordt omgelegd. Ik ben nu een complex gevalletje aan de buiten èn binnenkant. Het is dus letterlijk het omzeilen van mijn maag. Aldus Wikipedia.

Over de technische kant kan ik niet zoveel vertellen. De ervaringskant des te meer. Omdat ik morbide obesitas had kwam ik hiervoor in aanmerking, en omdat ik al van kind af aan de strijd met mijn gewicht gevoerd had vond ik op dat moment dat ik daar meer hulp bij nodig had. De keuze om voor een operatie te gaan was niet makkelijk genomen. Het verliep allemaal goed en binnen 6 maanden viel ik 60 kilo af. Het eerste jaar ging mij relatief makkelijk af maar dan begint net als bij alle andere verslavingen het duiveltje weer meer stem geluid te krijgen en verval je haast ongemerkt in oude patronen. Een ander lichamelijk ding zijn de dumpings. Het is een lichamelijke reactie die je krijgt wanneer je iets eet waar je darm van schrikt. De nieuwe maag, of zoals ik ‘m liefkozend noem maagje, heeft geen maag klep die het voedsel in je maag houdt en het gedoseerd door laat. Mijn maagje stuurt de hele reutemeteut zo de omleiding in. Dan kan het gebeuren dat de darm dat accepteert óf je wordt er ziek zwak en misselijk van. Je hart gaat sneller kloppen, zweet breekt je uit, je wordt misselijk en tijdens sommige varianten is een race naar het toilet noodzakelijk. Dus vind ik het werkelijk onbegrijpelijk dat er mensen zijn die denken “Ja, lekker makkelijk.” Iets met oogkleppen en zien wat ze willen zien.

Het is niet alleen een lichamelijk effect dat deze ingreep met zich mee brengt. Vooral met het mentale aspect in dit hele verhaal had en heb ik erg veel moeite. Hoe mensen mij begonnen te zien, aan te spreken en behandelen was zo anders ten opzichte van voor de operatie. Hoe triest is het dat je naar je uiterlijk behandelt wordt en zo je waarde in het leven wordt bepaalt? Waar ik moeite mee heb is accepteren dat je goed bent zoals je bent.

Ik zit nog steeds in de top percentage wat betreft mijn afvaltraject maar ik wil mijn gezonde leefstijl aanpakken en met de inmiddels weer aangekomen kilo’s de strijd aan gaan. Dus, mentale acceptatie van mijzelf, gezonde leefstijl terug, denkpatroon wijzigen.

Makkie toch?


Eén reactie

  • LucySaints

    Als mede ervarings deskundige snap ik dit helemaal.
    Als je dat “makkie” achter de rug hebt, blog het dan even zodat ik het ook “even” kan doen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *