Gewoon,  Het leven,  Leven

Gewoon een béétje jammer

Ik mocht afgelopen week mijn trouwe Hyundai I10 een dagje inruilen voor de Toyota Aygo. De reden ervoor is een béétje jammer, mijn auto is namelijk beschadigd met krassen door twee kleine jongetjes. En niet een klein beetje maar best wel flink. Voor alles is een eerste keer want ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Auto schadebedrijf Gebr. van Gent in Veenendaal gaat deze schade herstellen en ik mocht de Aygo lenen. Het was het staaltje opvoeding waarover ik mijn verbaasd heb. Lees mee!

Ik ben dol op tekeningen, maar ik heb ze liever op papier.

Ik stond die dag te praten met een man, een vader van één van de jongens. De twee jongens, die beide vier jaar oud zijn, waren gezellig rond mijn auto aan het lopen en hebben toen een prachtige tekening op mijn passagiersdeur gemaakt, een flink kras op de achterdeur aan dezelfde kant en een kras op de achterklep. Hoe ik hier nou uiteindelijk achter ben gekomen? Een oplettende buurman die zo vriendelijk was om me erop te wijzen. Had hij dat niet gedaan dan had ik waarschijnlijk de link tussen de krassen en de jochies nooit gelegd. Ze waren namelijk wel leuk met elkaar aan het spelen, alleen ook met mijn auto. Ik ben dol op tekeningen, maar ik heb ze liever op papier.

Met een sterk gevoel dat ik me moest gaan verdedigen ging ik op pad, klaar voor de strijd.

Blij als een kind was ik dat mijn buurman mij gewaarschuwd had, want toen ik met hem mee liep om te kijken naar de krassen schrok ik mij dood. Dacht ik eerst nog dat hij wellicht overdreef besefte ik me nu dat dit echt een hele dure grap was. Met een sterk gevoel dat ik me moest gaan verdedigen ging ik op pad, klaar voor de strijd. Ik wist niet exact waar ze woonden dus belde ik her en der aan. Gelukkig wist ik de naam van één van die jongens en vond ik vrij snel waar hij woonde. Toen ik er aanbelde en de moeder van de jongen open deed bleek al gauw dat ik niet zo hard mijn best hoefde te doen om haar te “overtuigen” over de artistieke uitingen van haar zoontje. Sterker nog, met de woorden “daar zijn verzekeringen voor” en “dit is al eens eerder gebeurd bij onze oudste” was de zaak voor hen eigenlijk al afgedaan. De vader van dat jongetje sprak hem nog wel even aan. Aan zijn gezicht en houding kon ik zien dat het hem niets deed.

Is het gek om te denken dat ze er makkelijk vanaf komen?

Omdat zijn vriendje erbij betrokken was liepen we samen ook nog even naar het huis van de vader waarmee ik had staan praten. Ook daar bleek dat ik niets echt hoefde uit te leggen, moeder wilde de foto zien en leek daar tevreden me. Ze moest er zelfs een beetje om lachen. De vader liep nog even mee om naar mijn auto te kijken. Hij wreef er eens met zijn vingers over en zegt dat het zo weg te poetsen is en dat de schade met 300 euro wel klaar is. Ik besluit om niet in discussie te gaan, ik heb namelijk geen verstand van auto’s maar zelfs ik kan zien dat het dieper in de deur zit dan dat hij denkt. Eenmaal weer thuis kan ik er maar niet met mijn hoofd bij. Deze ouders reageerden zó laconiek! Is het gek om te denken dat de kinderen er makkelijk vanaf komen? Fijn voor mij natuurlijk, het wordt opgelost. In die zin zou ik het kunnen los laten. Laten we eerlijk wezen, tegenwoordig zijn de opvoed methodes iets anders dan pakweg vijftig jaar geleden. Dan had je een draai om je oren gehad en waren de rapen niet gaar. Nu ben ik absoluut geen voorstander van een tik uitdelen, dat is niet hoe ik mijn kinderen wil opvoeden, maar dat wil niet zeggen dat ik nooit eens boos wordt en ze straf geef.

Natuurlijk is het in dit geval een kwestie voor de verzekering en daar betaal je ook voor, maar betekent dat dan dat onze kinderen er gewoon mee weg kunnen komen? Een vrijbriefje om schade te maken bij anderen? Ik vind dat een tekortkoming in je opvoeding als je nooit op je donder krijgt. Dan bedenk ik mij hoe ik zou reageren als het mijn kinderen waren die dit hadden gedaan. Allereerst kan ik mij niet voorstellen dat ze het in hun hoofd halen om zoiets bewust op een autodeur te tekenen, maar goed. Je weet het nooit! Mijn kinderen zijn niet perfect gelukkig. Dus als het wel zou gebeuren dat zij bewust iets zouden tekenen op een auto… Wat zou ik dan doen?

Consequenties, die moeten er nou eenmaal zijn.

Mijn eerste reactie zou zijn om boos te worden, daar ben ik gewoon eerlijk in. Als rasechte halve Spanjaard kan ik nogal temperamentvol reageren. Hop, naar je kamer en gauw! Daarnaast zouden zij hun excuses aan mogen gaan bieden bij de eigenaar van de auto. Dat lijkt me dan nog het allerminste! Dan mogen ze ook nog best wat klussen doen als de auto wassen bijvoorbeeld om “geld te verdienen” om het te kunnen betalen. Want dat de verzekering uitbetaalt wil niet zeggen dat ze het zelf niet hoeven te voelen. De manier waarop ik mijn kinderen wil opvoeden is dat ze ook leren dat er een consequentie volgt op wat zij doen. En dat is op alles toepasbaar. Je kunt niet door het leven gaan en maar doen wat je zelf wilt als dat betekent dat je spullen kapot maakt en mensen kwetst. Consequenties, die moeten er nu eenmaal zijn. Anders zul je nooit leren wat jouw acties teweeg brengen.

Het is een gevoelig onderwerp geworden, opvoeding. Toch hoeft dat niet zo te zijn.

Wat is er mis mee, om de kinderen te laten weten als ze iets hebben gedaan wat niet door de beugel kan? Dat er basis normen en waarden zijn waar iedereen zich aan te houden heeft weten we toch allemaal? Het is een gevoelig onderwerp geworden, opvoeding. Maar ik vind dat je elkaar best kan helpen; ”It takes a village to raise a child”, is een oud Afrikaans gezegde waarmee bedoeld wordt dat bij het opvoeden en leren van kinderen alle mensen in de directe omgeving van het kind betrokken zijn. Het is dus de hele gemeenschap uit je omgeving: vrienden, ouders van vrienden, docenten, opa’s, oma’s, familie, sportclubs, kinderopvang,… die allemaal invloed hebben op de ontwikkeling van kinderen.  bron: blog

Hoe loopt het nou af?

Goed, ik dwaal af. Wat een blog over de schade aan mijn geliefde Hyundai moest worden is nu ontpopt in een opvoedverhaal. Mijn trouwe bolide wordt hopelijk snel definitief overgespoten en dan ziet hij er weer uit als vanouds. Alle tekenen van dit verhaal zijn dan uitgewist en dan blijft alleen nog mijn blogpost als bewijs over.

Heb jij weleens schade gehad door een ander? Let me know!

4 Reacties

  • José

    Groot gelijk. Hoor hier regelmatig “ach het zijn jongens voor iets ” of ” tja, kinderen he, laat ze maar doen”
    Maar gelukkig staan mijn man en ik op dezelfde lijn wat dat betreft. Gaat het per ongeluk en kon hij er echt niets aan doen, is het een ander verhaal.
    Maar wij leggen hem wel uit hoe dat voorkomen had kunnen worden.
    Moest die van ons bv bij dit verhaal betrokken zijn geweest mocht hij toch even netjes bij je komen aanbellen voor excuses en thuis zou er toch een heerlijk “pedagogisch verantwoord” (of niet) gesprekje komen.
    Persoonlijk vind ik dat dat ook bij opvoeding hoort. Gevolgen dragen voor je acties. Zowel goed als slecht
    En mijn auto zou idd verrekes blinken hahahaha

    • Simone van Noort

      Hahaha, echt he! Tsja, ieder zo zijn ding zullen we maar zeggen. Ik vind het belangrijk dat ze nu al leren dat er consequenties aan je acties hangen. Kun je je voorstellen wat voor een puber je hebt als ze dat niet geleerd hebben?

  • Dee

    Yep. Er zit een deuk in het portier aan de bijrijderskant. Dat is gebeurd in de straat, waarschijnlijk ’s nachts of ’s avonds laat. We hebben ook een vermoeden wie het heeft gedaan, maar we hebben geen bewijs en er zat ook geen briefje onder de ruitenwisser.
    Ook zijn wij eens van achter aangereden door een gesjeesde kantooridioot die op zijn telefoon zat te rommelen. Die wilde er geen verzekeringswerk van maken. Eigenlijk hadden wij gewoon de politie erbij moeten halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *