Gewoon,  Leven,  Moederschap

Gewoon zo’n dag, gadver!

Oh… mijn… hemel. Het is zo’n dag, joh. Om gek te worden. Het is op dit moment nog geen tien uur en ik heb het nu al helemaal gehad. Met mensen, (groot en klein), verkeer, het weer. Alles zat tegen! En dan wel zo erg dat ik er een blog aan wil wijden. Dan raakt het misschien uit mijn systeem.

….en toen was het tijd om op te staan.

Het begon allemaal zo lekker vanmorgen. Wel werd ik wakker met onze oudste tussen ons in. Die begon haar inmiddels wekelijks riedeltje dat ze maagkrampen heeft. De discussie ‘is het een virus, is het de zeldzame schoolziekerikus‘ werd deze week vrij snel opgegeven. Mama 1 – Kinderen 0. Er werd nog even gegiebeld, gestoeid en gespeeld in bed (niet op de volwassen 18+ manier) en toen was het tijd om op te staan. So far, so good! Sterker nog, eenmaal aangekleed en beneden konden de haren geborsteld en gevlochten worden zonder gekrijs, werden boterhammen gegeten zonder mokken en had ik de lunchtrommels klaar vóór tien over acht. Win voor mama!

Gekkigheid met de kat.

Die automobilisten zijn nog het allerergst.

We wandelen naar school ondanks de regen. Met de auto gaan is eigenlijk geen optie want het is er zo druk op de parkeerplaats dat ik langer sta te wachten dan ik überhaupt in de regen loop. Gewapend met mijn paraplu en de kinderen in mijn kielzog ging ik op weg. Ondertussen probeer ik op te letten dat de kinderen niet door passerende fietsers geschept worden, want met een paraplu lopen en kijken tegelijk is nogal een ding. Het waait, hard. Mijn paraplu wordt uit zijn voegen gebogen. Klote paraplu gedumpt in de vuilnisbak die we tegen komen. Dan maar capuchon op. Grmbl.

Maar dan komen we aan bij de enige plek waar wij over moeten steken met auto’s. Nu moet je weten dat de grootste horken hier in Veenendaal te vinden zijn, ze zitten in hun auto. Het gaat namelijk compleet aan mij voorbij waarom je niet even een paar voetgangers voor kunt laten gaan als het pijpenstelen regent. Jij zit droog. In een auto. Met verwarming. Een tiende van een seconde kost het om voetgangers voor te laten gaan maar het doet een hoop voor je karma, hoor. Die automobilisten zijn nog het allerergst. Dus, blokkeerde ik de weg om zo rapper over te kunnen steken. Had die oelewapper nog wat te zeggen ook. Hey, lullo. *middelvinger* Nee, het wint wellicht geen schoonheidsprijs maar fuck it.

Net als ik voorbij de kapstok van haar klas ben zie ik daar zoonlief klooien met zijn vriendjes.

Het is aan de late kant dus hop, paraplu’s dicht. We moeten een trap omhoog, ik heb de jongste voor mij. Kijk ik achterom, staat dochterlief onder aan de trap te klooien met die paraplu. Verdorie! Schiet nou op! Ik voel mijn bloed sneller stromen en mijn humeur veranderen. Ik vraag aan mijn jongste om vast vooruit te lopen. Dat wil hij niet, hij vind dat eng. Hij moet toch van mij, het is een krappe gang. Het is er druk, go! Hij sjokt vooruit, ik vraag nog wat aan de juf en geef mijn meisje een kus. Net als ik voorbij de kapstok van haar klas ben zie ik daar zoonlief klooien met zijn vriendjes. Hij was nog niet eens in de buurt. “Ja, jij wéét toch dat ik dat niet durf!” *Zucht* alle ademhalingsoefeningen in de wereld helpen mij niet op dat moment.

Grmbl. Stoom uit de oren!!

Terwijl ik dit doe pak ik zijn trommel uit de tas.

Prima, ik help hem met zijn jas en tas. Ondertussen uitleggen dat hij het toch een keer zal moeten doen. Terwijl ik dit doe pak ik zijn trommel uit de tas. De geweldige Bento lunchtrommel is gaan lekker. Yoghurt door de rugtas heen. Voorzichtig open ik m. Ja hoor, alles onder de yoghurt. Met de snelheid van een vluchtende baby cheeta terug naar huis om een nieuwe lunchtrommel te maken. Ik bel manlief op de wandeling naar huis om te klagen. Hij adviseert een kopje koffie. Goed idee, ik had ook nog niet ontbeten. Thuis druk ik op het knopje van onze heerlijke espresso machine… het geluid is anders dan anders. Koffie bonen zijn op! Veeg mij maar op.

Daarom ben ik nu hier bij een heerlijk koffie zaakje. Ik drink een Flat White koffie, en een lekkere Oreo brownie erbij. Even een dikke vinger naar de wereld. Even terug naar dat moment vanmorgen, voor ik de deur uitstapte. Diep ademhalen en weer overnieuw.

Heb jij ook weleens van die dagen? Wat doe jij dan om er doorheen te komen?

6 Reacties

  • Tineke

    Oh man, zit het in de lucht vandaag? Ik ontplofte bij het ontbijt al. Op zo’n manier dat het ook indruk maakte, dan weet je misschien hoe erg mijn uitbarsting was.
    Ik ben net thuis en kan eindelijk op gaan drogen.
    Geniet van je extra lekkere bakkie, heb je wel verdiend 😊

    • Simone van Noort

      Jij hebt het ook verdiend zo te lezen! Man, man, man. Net nog even naar de bieb geweest voor een stapel boeken, paar boodschappen en nu met de benen omhoog. Was ik verdorie de koffie bonen nog vergeten! 🙈

  • Dee

    Yep. Dan vloek ik en klaag ik en vermijd ik ieder menselijk contact tot het punt dat het onvermijdelijk is (a.k.a. de kinderen van school halen). Maar vandaag was ik een beetje maf, want ik stond een hele tijd in de regen met iemand te praten. Al ging daar wel een onstuimige ochtend met mijn oudste schatje aan vooraf….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *